یاد نیک

هر که از ما کند به نیکی یاد      
یادش اندر جهان به نیکی باد
  مولانا

اگر کسی در حق کسی نیک گوید ، آن خیر و نیکی به وی عاید می شود . و در حقیقت ، آن ثنا و حمد به خود می گوید . نظیر آن چنان باشد که کسی گرد خانه خود گلستان و ریحان کارد ، هر باری که نظر کند ، گل و ریحان بیند ، او دایماً در بهشت باشد . چون خو کرد به خیر گفتن مردمان ، چون به خیر یکی مشغول شد ، آن کس محبوب وی شد ، و چون از ویش یاد آید ، محبوب را یاد آورده باشد. و یاد آوردن محبوب گل و گلستان است و روح و راحت است و چون بد یکی گفت آن کس در نظر او مبغوض شد . چون از او یادکند و خیال او پیش آید، چنان است که مار یا گزدم یا خار و خاشاک در نظر او پیش آید . اکنون چون می توانی که شب و روز گل و گلستان بینی و ریاض ارم بینی ، چرا در میان خارستان و مارستان گردی ؟ همه را دوست دار تا همیشه در گل و گلستان باشی . و چون همه را دشمن داری ، خیال دشمنان در نظر می آید ، چنان است که شب و روز در خارستان و مارستان می گردی . پس اولیا که همه را دوست می دارند ، و نیک می بینند ، آن را برای غیر نمی کنند ، برای خود کاری می کنند ، تا مبادا که خیالی مکروه و مبغوض در نظر ایشان آید . چون ذکر مردمان و خیال مردمان در این دنیا لابد و ناگزیر است ، پس جهد کردند که در یاد ایشان و ذکر ایشان همه محبوب و مطلوب آید تا کراهت مبغوض مشوش راه ایشان نگردد. پس هر چه می کنی در حق خلق و ذکر ایشان به خیر و شر ، آن جمله به تو عاید می شود . و از این می فرماید حق تعالی :

« مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ »
﴿ فصلت ؛46﴾

« هر كه كار شايسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به زيان خود اوست و پروردگار تو به بندگان [خود] ستمكار نيست »

و یا :
« فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ ، وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ »
پس هر كه هموزن ذره‏اى نيكى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد و هر كه هموزن ذره‏اى بدى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد

فیه ما فیه : تصحیح و توضیح دکتر توفیق سبحانی : فصل ۵۴ - سطر۲-۱۸

منبع : http://www.gholamrezakhaki.blogfa.com/cat-21.aspx