هــواي تـــازه 2 - مجموعه نکات نغز و پندهای انسانی
" بدترين مردم كسي است كه آخرت خود را به دنيايش بفروشد و بدتر از او كسي است كه آخرت خود را به دنياي ديگران بفروشد."
"امام علي (ع)"
***
"كسي كه از مردم كناره گرفت و تنها گشت از آن شيطان خواهد بود چنان كه گوسفندي كه از گله كناره گرفت، نصيب گرگ مي شود."
"امام علي (ع)"
***
" شناخت علي ، ذهنيت است و حب علي ، احساس . اما تشيع علي، عمل (علي وار)است".
***
" پيوسته خود را به فرد بهتري تبديل كن و مطمئن باش كه بيش از هر فرد ديگري ، اين تو هستي كه خودت را مي شناسي".
"گابريل گارسيا ماركز"
***
"جز خودت ، فردديگري مسؤول خوشبختي ات نيست ".
***
" هيچكس لياقت اشك هاي تو را ندارد ، آن كه چنين ارزشي دارد، موجب اشك ريختن تو نمي شود". "گابريل گارسيا ماركز
***
" تلاش كن اگر از كسي رنجيده اي با خود او صحبت كني نه پشت سراو".
***
"تلاش كن وقتي به موفقيتي مي رسي ، آن هايي كه در اين راه به تو كمك كرده اند فراموش نكني ".
***
" همه را به خاطر هر چيز و همه چيز ببخش".
***
" بهترين ها هنوز در راه اند. اندكي صبر كن"
***
" به خودم قول مي دهم به حدي قوي باشم كه هيچ چيز نتواند آرامش ذهنم را برهم زند".
***
"به خودم قول مي دهم به همان اندازه كه مشتاق موفقيت خودم هستم، خواهان موفقيت ديگران نيز باشم".
***
" به خودم قول مي دهم با عبرت گيري از اشتباهات گذشته ام، آن ها را فراموش كنم و براي پيروزي ها بزرگ در آينده تلاش كنم ".
***
" به خودم قول مي دهم نجيب تر از آن باشم كه خشمگين شوم و قوي تر از آن باشم كه ترس بر من غلبه كند و آن قدر شاد باشم كه غم ، جرأت خودنمايي را نيابد".
***
" زندگي كوتاه تر از آن است كه وقتمان را صرف تنفر از ديگران كنيم".
***
"مجبور نيستي همه بحث ها و منازعات را به نفع خود تمام كني، با مخالفت ها موافقت كن".
***
" ثروتمندان با همه ي پول هايي كه در صندوق هاي آن ها است، مي خورند به قدري كه معـده آن ها جا مي دهد، اگر غير از اين بود بايستي بتركند. مي پوشند به قدري كه بتواند حمل كنند والا خفه مي شوند. پس زيادي ثروت آن ها براي آنان رنج و عذاب است. من هميشه طالب ثروت هاي تازه هستم، اما همين كه ثروتي يافتم، پس از وضع آن چه، كه براي خود لازم دارم، باقي را براي حوائج دوستان مي دهم.بدين ترتيب من دوستاني ذخيره مي كنم خيرخواه و به وسيله آن ها چيزهايي مي يابم كه نه مي پوسند، نه زيادت آن ها رنج و تعب است، اين چيزها موجب آسايش و نام با افتخار است،زيرا هر قدر نام شخص بلندتر گردد، بر عظمت و زيبايــــي اش مي افزايد. پس اي كرزوس بدان كه من فوق سعادت ها را در جمع كردن مال نمي دانم زيرا دراين صورت سعادتمندترين مردم مانند سربازان ساخلو خواهند شد، كه بايد ثروت شهري را حفظ كنند. اما كسي كه عادلانه ثروت هايي به دست آورد و توانست نجيبانه آن ها را به كار برد، به عقيده من از تمام مردمان خوشبخت تر است".
"از سخنان كوروش به مشاورش كرزوس"
***
" نقل است در يكي از سفرهاي سياحتي و كوتاه مرحومان ملك الشعرا بهار، شهريار، ديبا، و علمداري از تهران به كرج؛ در مسير راه، بهار از شهريار مي خواهد ، درجا يكي دو بيت شعربسرايد. شهريار بلافاصله مي گويد:
اي كرج با خود، سه گُل از اين ديارآورده ام
با علمداري و ديبا، شهريار آورده ام
اين كه مي گويند با يك گُل نمي آيد بهار
من ، سه گُل با خود ، به همراه بهار آورده ام ".
***
از کودکيم بی خبــــــری دارم يـــــاد
زان پس هوس و سبکسری هست به ياد
از عهــــــــدِ ميانسالی و ايّام شبـاب
حسرت به دلم مانده زعمرِ بربــــــــاد
(محمد رضا نوری دلوئی)
(چهارشنبه 27/3/83- مسير پرواز از فرانکفورت به تهران )
" بهاري باشيد" .
محمدرضا نوري دلويي
فروردين 1389
هواي تازه (8)
" ثروتي چون خِرد نيست و فقري بدتر از ناداني ." "امام علي (ع)
***
" براي مبارزه با تاريكي نبايد شمشير كشيد بلكه بايد شمعي روشن كرد ". "زرتشت پيامبر"
***
"جوان كه هستيم مي خواهيم دنيا را عوض كنيم . پير كه مي شويم دنيا ما را عوض كرده است ".
***
" تفكر ، جوهره نبوغ است". "سارتر"
***
" فرق ميان نبوغ و حماقت اين است كه نبوغ حدي دارد". "آلبرت انيشتن"
***
"من هوشِ خاصي ندارم ، فقط شديدا" كنجكاوم". "آلبرت انيشتن"
***
" مرد به اين اميد با زن ازدواج مي كند كه زن هيچگاه تغيير نكند. زن به اين اميد با مرد ازدواج مي كند كه روزي مرد تغيير كند، و همواره هر دو نااميد مي شوند ". "آلبرت انيشتن"
***
" مي خواهم به گذشته برگردم ، وقتي همه چيز ساده بود، وقتي داشتم رنگ ها را ، جدول ضرب را و شعر هاي كودكانه را ياد مي گرفتم ، نمي دانستم كه چه چيزهايي نمي دانم و هيچ اهميتي هم نمي دادم .مي خواهم فكر كنم كه دنيا چقدر زيباست و همه راستگو و خوب هستند.
مي خواهم فكر كنم شكلات از پول بهتر است ، چون مي توانم آن را بخورم! مي خواهم زير يك درخت بلوط بزرگ بنشينم و با دوستانم بستني بخورم. مي خواهم درون يك چاله آب بازي كنم و بادبادك خود را در هوا پرواز دهم. مي خواهم به يك ساندويچ فروشي بروم و فكر كنم كه
آن جا يك رستوران پنج ستاره است... اين دسته چك من، كليد ماشين، كارت اعتباري و بقيه مدارك ، مال شما! ".
" سانيتاسالگا"
***
" همي گفتم كه خاقاني دريغا گوي من باشد دريغا،من شدم آخر دريغا گوي خاقاني ".
" نظامي گنجوي"
***
" خوشا به حال آن كه وقتي رفت، همه دلشان برايش تنگ شود".
***
"كوچك كه بوديم چه دل هاي بزرگي داشتيم اكنون كه بزرگيم چه دلتنگيم . كاش دل ها مون به بزرگي بچگي بود. كاش همان كودكي بوديم كه حرف هايش را از نگاهش مي توان خواند.
... بچه بوديم از آسمان باران مي آمد! بزرگ شده ايم از چشم هايمان مي آيد. بچه بوديم همه چشماي خيسمون روميديدن . بزرگ شديم هيچكي نمي بينه.
... بچه كه بوديم اگه با كسي دعوا مي كرديم 1 ساعت بعد از يادمون مي رفت. بزرگ كه شديم گاهي دعوا هامون سال ها تو يادمون مونده و آشتي نمي كنيم.
... بچه كه بوديم بزرگ ترين آرزومون داشتن كوچك ترين چيز بود. بزرگ كه شديم كوچك ترين آرزومون داشتن بزرگ ترين چيزه! بچه كه بوديم آرزومون بزرگ شدن بود. بزرگ كه شديم حسرت برگشتن به بچگي رو داريم. بزرگ كه نشديم ، هيچ، ديگه همون بچه هم نيستيم!"
***
" از مهم ترين كارهايي كه به عنوان يك آدم بزرگ مي توانيد انجام دهيد اين است كه گهگاه به شادماني دوران كودكي برگرديد. ".
"وين والترداير"
***
نفرت
" معلم يك كودكستان به بچه هاي كلاس گفت كه مي خواهد با آن ها بازي كند. او به آن ها گفت كه فردا هر كدام يك كيسه پلاستيكي بردارند و درون آن به تعداد آدم هايي كه از آن ها بدشان مي آيد ، سيب زميني بريزند و با خود به كودكستان بياورد.
فردا بچه ها با كيسه هاي پلاستيكي به كودكستان آمدند در كيسه بعضي ها دو ، بعضي ها سه ، بعضي ها پنج سيب زميني بود. معلم به بچه ها گفت: تا يك هفته هر كجا كه مي روند كيسه پلاستكي را با خود ببرند.
روزها به همين ترتيب گذشت و كم كم بچه ها شروع كردند به شكايت از بوي سيب زميني هاي گنديده . پس از گذشت يك هفته ، بازي تمام شد و بچه ها راحت شدند.
معلم از بچه ها پرسيد : از اين كه يك هفته سيب زميني ها را با خود حمل مي كرديد چه احساسي داشتيد؟بچه ها از اين كه مجبور بودند، سيب زميني هاي بدبو و سنگين را همه جا با خود حمل كنند شكايت داشتند. آن گاه معلوم منظور اصلي خود را از اين بازي، اين چنين توضيح داد: اين درست شبيه وضعيتي است كه شما كينه آدم هايي را كه دوستشان نداريد در دل خود نگه مي داريد و همه جا با خود مي بريد. بوي بد كينه و نفرت قلب شما را فاسد مي كند و شما آن را به همه جا همراه خود حمل مي كنيد . حالا كه شما بوي بد سيب زميني ها را تنها براي يك هفته نتوانستيد تحمل كنيد، پس چطور مي خواهيد بوي بد نفرت را براي همه ي عمر در دل خود تحمل كنيد؟"
***
محبّت کردی و جانم فدايـــــت
کجا هستی ؟ ببوسم روی ماهت
محبّت لحظة دلدادگيهاســـــت
بيا،چشمان من مانده به راهــت محمدرضا نوري دلوئي
(عصر جمعه 17/8/73- تهران)
با آرزوي سرافرازي وشادماني
محمدرضا نوري دلويي
ارديبهشت 1389
هواي تازه (9)
" هر كس جامه طمع به تن كند، خود را خوار گرداند." "امام علي (ع)
***
"بيا كه خاك رهت لاله زار خواهد شد ز بس كه خون دل از چشم انتظار چكيد"
***
" به هر كاري كه دست زديد، نياز به خداوند و خدمت به مردم را در نظر داشته باشيد، زيرا اين شيوه زندگيِ معجزه آفرينان است ."
"وين والترداير"
***
"تو كه خود خال لبي از چه گرفتار شدي ؟ چشم بيمار كه را ديدي و بيمار شدي ؟".
***
" از رفتنش دهانِ همه باز انگار گفته باشند پرواز،پرواز!"
***
"بيش از اينت پيش از اين انديشه ي عشاق بود ".
***
" هميشه همين طوره، درست موقعي كه مي خواهي شروع كني تمام مي شه !".
"***
" هيچ چيز ويرانگرتر از اين نيست كه دريابيم كسي كه به او اعتماد داشته ايم ، عمري فريبمان داده است".
***
" آنان كه به قضاوت زندگي ديگران مي نشينند ؛ از اين حقيقت غافلند كه با صرف نيروي خود در اين زمينه ، خويشتن را از آرامش و صفاي باطن محروم مي كنند". "وين والترداير"
***
" ... الهي توفيقم ده كه پيش از طلب همدردي ، همدردي كنم، بيش از آن كه مرا بفهمند؛ديگران را درك كنم. پيش از آن كه دوستم بدارند؛ دوست بدارم. زيرا در عطا كردن است كه مي ستانيم و در بخشيدن است كه بخشيده مي شويم و در مردن است كه حيات ابدي مي يابيم." "وين والترداير"
***
" انديشه هاي خود را شكل دهيد در غير اين صورت ديگران انديشه هاي شما را شكل مي دهند . خواسته هاي خود را عملي سازيد وگرنه ديگران براي شما برنامه ريزي مي كنند." "آنتوني رابينز"
***
"عشق آن شعله است كو چون برفروخت هر چه جز معشوق باقي جمله سوخت"
***
" مرد را دردي اگر باشد خوش است دردِ بي دردي علاجش آتش است"
***
"يادم باشد كه اخلاق را هم چون فاخرترين جامه بپوشم." "خليل جبران"
***
"داستان چهار شمع"
" رسم است كه در ايام كريسمس و در واقع آخرين ماه از سال ميلادي چهار شمع روشن مي كنند، هر شمع يك هفته مي سوزد و به اين ترتيب تا پايان ماه هر چهار شمع مي سوزند. شمع ها نيز براي خود داستاني دارند. اميدواريم با خواندن اين داستان اميد بيش از پيش در قلبتان رشته دواند.
شمع ها به آرامي مي سوختند، فضا به قدري آرام بود كه مي توانستي صحبت هاي آن ها را بشنوي.
اولي گفت: من صلح هستم! با وجود اين هيچ كس نمي تواند مرا براي هميشه روشن نگه دارد.فكـــر مي كنم به زودي از بين خواهم رفت . سپس شعله اش به سرعت كم شد و از بين رفت.
دومي گفت: من ايمان هستم ! با اين وجود من هم ناچارا" مدت زيادي روشن نمي مانم ، و معلوم نيست تا چه زماني زنده باشم، وقتي صحبتش تمام شد، نسيم ملايمي برآن وزيد و شعله اش را خاموش كرد.
شمع سوم گفت: من عشق هستم ! اما آن قدر قدرت ندارم كه روشن بمانم. مردم مرا كنار مي گذارند و اهميت مرا درك نمي كنند، آن ها حتي عشق ورزيدن به نزديك ترين كسانشان را هم فراموش مي كنند و كمي بعد او هم خاموش شد.
ناگهان ... پسري وارد اتاق شد و شمع هاي خاموش را ديد و گفت: چرا خاموش شده ايد ؟ قرار بود شما تا ابدبمانيد و باگفتن اين جمله شروع كرد به گريه كردن .
سپس شمع چهارم گفت: نترس تازماني كه من روشن هستم مي توانيم شمع هاي ديگر را دوباره روشن كنيم! من اميد هستم. كودك با چشم هاي درخشان شمع اميد را برداشت و شمع هاي ديگر را روشن كرد.
چه خوب است كه شعله اميد هرگز در زندگيتان خاموش نشود . هريك از ما مي توانيم اميد، ايمان ، صلح و عشق را حفظ و نگهداري كنيم."
***
" باشكيبايي و صبر زندگي و تلاش خود را دنبال كنيم، كه به تعبير شكسپير اولي، عملي مستانه است ، ودومي رويكردي حكيمانه . چه آنان كه صبر ندارند چه فقيرند! مگر هيچ زخمي بدون صبر شفا يافته است؟"
***
خوابش از سر برفت پروانه
طاقتش ته نشست ازناله
عاقبت لحظة وصال رسيد
شمع سوزاند بالِ پروانه محمدرضا نوری دلوئی (شنبه 31/1/1370، جزيره مالت)
خداوند يارونگهدارتان
محمدرضا نوري دلويي
خرداد 1389
هواي تازه "10"
دمي با حافظ، فرزانه اي رند و در اوج ، كه در مبارزه با تزوير و ريا نيزسنگ تمام گذاشت،با ادبيات و غزل هاي ناب ، كه بازتاب روح ايراني و شرقي است ، و انديشه انسان دوستانه و جهان شمول ، روشنگري بانگاه روشنفكرانه عميق و چند وجهي ، و ماندگار از ديروز ، امروز و فردا :
از صداي سخن عشق نديدم خوشتر
ياد گاري كه در اين گنبد دوار بماند
***
ناصحم گفت كه جز غم چه هنر دارد عشق ؟
گفتم اي خو اجه عاقل ! هنري بهتر ازاين ؟
***
بكوش خواجه واز عشق بي نصيب مباش
كه بنده را نخرد كس به عيب بي هنري
***
غلام همت آنم كه زير چرخ كبود
زهر چه رنگ تعلق پذير آزاد است
خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد
كه بستگان كهنه تو رستگارانند
***
ماجرای من و معشوق مراپايان نيست
هر چه آغاز ندارد نپذيرد پايان
***
عشق مي ورزم و اميد كه اين فن شريف
چون هنرهاي دگر موجب حرمان نشود
***
جهان فاني و باقي فداي شاهد و ساقي
كه سلطاني عالم را طفيل عشق مي بينم
***
نشان اهل خدا عاشقي است با خوددار
كه در مشايخ شهر اين نشان نمي بينم
***
گويند حرف عشق مگوييد و مشنويد
مشكل حكايتي است كه تقرير مي كنند
***
گفت آن يار كزو گشت سر دار بلند
جرمش اين بود كه اسرار هويدا مي كرد
***
گرت هواست كه معشوق نگسلد پيمان
نگاه دار سر رشته تا نگهدارد
***
سر و زر و دل و جانم فداي آن ياري
كه حق صحبت و عهد وفا نگهدارد
***
مرا گرتو بگذاري اين نفس طالع
بسي پادشاهي كنم در گدايي
***
غرض زمسجد و ميخانه ام وصال شماست
جز اين خيال ندارم، خدا گواه من است
***
شهرخالی است زعشاق بود کز طرفی
مردی از خويش برون آيد و کاری بکند؟
***
بي تو در كلبه گدايي خويش
رنج هايي كشيده ام كه مپرس
***
سخن درپرده مي گويم چو گل از غنچه بيرون آي
كه بيش از پنج روزي نيست حكم مير نوروزي
***
همچو حافظ همه شب ناله و زاري كرديم
كاي دريغا به وداعش نرسيدم و برفت
***
دلربايي همه آن نيست كه عاشق بكشند
خواجه آن است كه باشد غم خدمتكارش
***
خلاص حافظ از آن زلف تابدار مباد
که بستگان کمند تو رستگارانند
***
قدر مجموعه گل مرغ سحر داند و بس
كه نه هركو ورقی خواند معاني داند
***
حسنت به اتفاقِ ملاحت جهان گرفت
آری به اتفاقِ جهان می توان گرفت
***
جاي آن است كه خون موج زند دردل لعل
زين تغابن كه خزف مي شكند بازارش
***
ميخانه اگر ساقی صاحبنظری داشت
می خوردن و مستی ره ورسم دگری داشت
پيمانه نمی داد به پيمان شكنان باز
ساقی اگر از حالت مجلس خبری داشت
***
نگه نداشت دلم را وجای رنجش نيست
زدست بنده چه خيزد، خدانگهدارد
***
.........
سرودمجلس جمشيد گفته اند اين بود
بيار جام که دوران جم نخواهد ماند
توانگرا دل درويش خود بدست آور
که مخزن زر وگنج درم نخواهد ماند
من ار چه در نظر يارخاكسارشدم
رقيب نيز چنين محترم نخواهد ماند
چون پرده دار به شمشير مي زند همه را
كسي مقيم حريمِ حرم نخواهد ماند
.............
براين رواق زبرجد نوشته اند به زر
که جز نکويی اهل کرم نخواهد ماند
غنيمتی شمر اين شمع،وصل پروانه
که اين معامله تا صبحدم نخواهد ماند
***
از قال و قيل مدرسه حالی دلَم گرفت
يک چند نيز خدمت معشوق و می کنم
اين جانِ عاريت که به حافظ سپرد دوست
روزی رخش ببينم و تسليم وی کنم
***
مرا به رندی و عشق، آن فضول عيب کند
که اعتراض براَسرار علم غيب کند
کمال سِر محبت ببين نه نقص گناه
که هر که بی هنر افتد نظر به عيب کند
***
ما نگوئيم بدو ميل به ناحق نکنيم
جامه کس سيه و دلق خود ارزق نکنيم
گر بدی گفت حسودی و رفيقی رنجيد
گوتوخوش باش که ما گوش به احمق نکنيم
***
جز قلب تيره هيچ نشد حاصل وهنوز
باطل دراين خيال که اکسير می کنند
گويند رمز عشق مگوييد و مشنويد
مشکل حکايتی است که تقرير می کنند
***
با صد هزار جلوه برون آمدی که من
باصد هزار ديده تماشا کنم ترا
***
مکن زغصه شکايت که در طريق طلب
به راحتی نرسد آنکه زحمتی نکشيد
***
آفتابي زد و ويرانه دل روشن كرد
ليك افسوس كه زود از سر ديوار گذشت
خيره شد چشم دل از جلوه مستانه او
تا زدم چشم به هم مهلت ديدار گذشت
***
مكن حافظ از جور دوران شكايت
چه داني تواي بنده ، حكمِ خدايي
***
تا كه از جانب معشوقه نباشد كششي
كوشش عاشق بيچاره به جايي نرسد
***
دل سرا پرده محبت اوست
ديده آئينه دار طلعت اوست
فقر ظاهر مبين كه حافظ را
سينه گنجينه محبت اوست
***
تانگردي آشنا زين پرده رمزي نشنوي
گوش نامحرم نباشد جاي پيغام سروش
***
درخت دوستي بنشان كه كام دل به بار آرد
نهال دشمني بركن كه رنج بي شمار آرد
شب صحبت غنيمت دان كه بعد از روزگار ما
بسي گردش كند گردون بسي ليل و نهار آرد
***
رشته تسبيح اگر بگست معذورم بــــدار
دستم اندر ساعد ساقي سيمين ساق بود
***
در اين شب سياهم گم گشت راه مقصود
از گوشه اي برون آي اي كوكب هدايت
***
نه من ز بي عملي در جهان ملولم و بس
ملامت علما هم ز علم بي عمل اســـــت
***
حالي درون پرده بسي فتنه مي رود
تا آن زمان كه پرده برافتد جها كنند
***
مشكلي دارم زدانشمند مجلسي باز پرس
توبه فرمايان چرا خود توبه كمتر مي كنند
***
محتسب شيخ شد و فسق خود از ياد ببرد
قصه ي ماست كه برهر سروبازار بماند
***
نقد صوفي نه همه صافي بي غش باشد
اي بسا خرقه كه مستوجب آتش باشد
خوش بود گر محك تجربه آيد به ميان
تا سيه روي شود ، هر كه در او غش باشد
***
خرقه پوشي من از غايت دينداري نيست
پرده اي برسرصد عيبِ نهان مي پوشم
***
گر انگشت سليمانی نباشد
چه خاصيت دهد نقش نگينی ؟
***
جلوه بر من مفروش اي ملك الجاج كه تو
خانه مي بيني و من خانه خدا مي بينـــــم
***
سخن داني و خوش خواني نمي ورزند در شيراز
بيا حافظ كه نا خود را به ملك ديگر اندازيـــــــم
***
مگذران روز سلامت به ملامت حافظ
چه توقع زجهان گذان مـــــــي داري
***
تخم وفا و مِهر در اين كهنه كشتزار
آن گه شود عيان كه بُوُد موسم درو
***
زاهد برو كه طالع اگر طالع من اســــت
جامم به دست باشد و زلف نگارهـــــم
ماعيب كس به مستي و رندي نمي كنـيم
لعل بتان خوش است و مي خوشگوارهم
***
مكن زغصه شكايت كه در طريق طلــــب
براحتي نرسيد، آنكه زحمتي نكشـــــــيد
كليد گنج و سعادت قبول اهل دل اســـــــت
مباد كس كه در اين نكته شك و ريب كند
***
آدمي در عالم خاكي نمي آيد به دست
عالمي ديگر ببايد ساخت و زنوآدمي
***
دلا دلالت خيرت كنم به راه نجـــــات
مكن به فسق مباهات و زهد هم مفروش
***
يارب آن زاهد خود بين كه به جز عيب نديد
دود آهيش در آينه ادراك انــــــــــــــداز
***
كمال سر محبت ببين كه نقص گناه
كه هر كه بي هنر افتد نظر به عيب كند
***
هزار نقش به بازار كائنات آرنـــد
يكي به سكه صاحب عيار مانرسد
***
هنر نمي خرد ايام و غير از اين هم نيست
كجا رود به تجارت بدين كساد متــــــاع
***
گفتي كه حافظ اين همه رنگ و خيال چيست
نقش غلط مبين كه همان لوح ساده ايـــــم
***
چنين قفس نه سزاي چو من خوشي الحاني است
روم به گلشن رضوان كه مرغ آن چمنم
***
عيب رندان مكن اي زاهد پاكيزه سرشت
كه گناه دگران بتو نخواهند نوشــــــت
من اگر نيكم اگر بد تو بروخود را باش
هركسي آن درود عاقبت كار كه كشــت
همه كس طالب يارند چه هشيارو چه مست
همه جا خانه عشق است چه مسجد چه كنشت
سرتسليم من و خشت در ميكده هـــــــا
مدعي گر نكند فهم سخن گو سر و خشت!
نا اميدم مكن از سابقــــــــــــه روز ازل
توچه داني كه پس برده كه خوب است و چه زشت
***
معشوق چون نقاب ز رخ برنمي كشد
هركس حكايتي به تصور چرا كنــــد
بي معرفت مباش كه در من مزيد عشق
اهل نظر معامله با آشنا كننــــــــــد
مي خور كه صد گناه ز اغيار در حجاب
بهتر زطاعتي كه بروي وريا كننــــــد
***
مژده اي دل كه مسيحا نفسي مي آيد
كه ز انفاس خوشش بوي كسي مي آيد
از غم و هجر مكن ناله و فرياد كه من
زده ام فالي و فرياد رسي مي آيـــــد
كس ندانست كه منزلگه مقصود كجاست
اين قدر هست كه بانگ جرسي مي آيد
دوست را گو سر پرسيدن بيمار غم است
گو بران خوش كه هنوزش نفسي آيد
يار دارد سرصيد دل حافظ يــــــــــــاران
شاهبازي به شكار مگسي مي آيــــــد
***
سرزحسرت به در ميكده ها بر كــــــردم
چون شناساي تو در صومعه يك پير نبود
آن كشيدم زتو اي آتش هجران كه چو شمع
جز فناي خودم از دست تو تدبير نبــــــود
***
عاشقان زمره ارباب امانت باشنـــــــد
لاجرم چشم گهر بار همان است كه بود
حافظا باز نما قصه خونابه چشـــــــــــم
كه براين چشم همان آب روان است كه بود
***
دلبر جانان من برده دل و جان من
برده دل و جان من دلبر جانان من!
***
مرا روز ازل كاري به جز رندي نفرمودند
هر آن قسمت كه آن جا شد، كم و افزون نخواهد شد
***
ياري اندركس نمي بينيم ياران را چه شد
دوستي كي آخر آمد، دوستداران را چه شد؟
كسي نمي گويد كه ياري داشت حق دوستي
حق شناسان را چه حال افتاد، ياران را چه شد
زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت
کس ندارد ذوق مستی، ميگساران را چه شد
شهر ياران بود و خاک مهربانان اين سرای
مهربانی کی سرآمد، شهرياران را چه شد
....... به تعبير حافظ خوش سخن، سواران، ياران، دوستي، دوستداران، باد بهاران، باغ مرغان و عندليبان ، مروت ، حق دوستي ، حق شناسي و...همه وهمه به شدت كم رنگ شده بود !
ناموس عشق و رونق عشاق مي برند
منع جوان و سرزنش پير مي كنند
***
آن كس است اهلِ اشارت كه بشارت داند
نكته ها هست بسي محرم اسرار كجاست؟
***
زندگي تان سرشار از شادي باد
محمدرضا نوري دلويي
تير ماه 1389
هواي تازه(11)
دمي با زنده ياد دکتر علی شريعتی و ميراث جاويد او كه تا بود با آگاهي و عشق چون چشمه اي جوشيد ، و ناليد ، و از غم نبودن ما، مي گداخت. معلمي كه افتخار شاگرديش – به ويژه در درس ها و سخنراني هاي ماندگارش در حسينيه ارشاد- نصيب گرديد. ياد آن سال هاي سرشار از مهر، محبت، عشق و مسؤوليت شناسي و خاطرات فراموش ناپذير سفر با او گرامي باد. او كه با معرفت ، ايمان و عشق زيست. او كه نسل ما با تمام وجود دوستش داشت . معلميِ الگو با اخلاقي فاخر كه اركان زندگي را " نان، آزادي ، فرهنگ، ايمان و دوست داشتن " معني كرد. با آن كه نامش همچنان ورد بسياري از زبان هاست ،اما اين هنوز از نتايج سحر است.
***
شناخت علي (ع) ، ذهنيت است و حب علي، احساس . اما تشيع علي، عمل است.
***
انتظار ، ايمان به آينده است و لازمه اش انكار حال. كسي كه از "حال" خشنود است، منتظر نيست ، برعكس محافظه كار است ، از آينده مي هراسد. از هر حادثه اي كه پيش آيد ، بيمناك است و دوست دارد و تلاش مي كند كه " هيچ چيز دست نخورد."
***
خدايا، عقيده مرا از دست عقده ام مصون بدار.
***
خدايا، خوادخواهی را چندان در من بکش، يا چندان برکش، تا خودخواهی ديگران را احساس نکنم و از آن در رنج نباشم.
***
خدايا، به من تقوای ستيز بياموز، تا در انبوه مسئوليت نلغزم و از تقوای پرهيز مصونم دار تا در خلوت عزلت نپوسم.
***
خدايا، مرابه ابتذال آرامش و خوشبختی مکشان، اظطراب های بزرگ، غم های ارجمند و حيرت های عظيم را به روحم عطا کن. لذت ها را به بندگان حقيرت ببخش و دردهای عزيز برجانم ريز.
***
خدايا، تو را همچون فرزند بزرگ حسين بن علی، سپاس می گذارم که دشمنان مرا از ميان احمق ها برگزينی ، که چند دشمن ابله، نعمتی است که خداوند تنها به بندگان خاصش عطا می کند.
***
خدايا، مرا از همه فضايلی که به کار مردم نيايد، محروم ساز.
***
خدايا، شهرت مني را كه مي خواهم باشم قرباني مني را كه مي خواهند باشم نكن.
***
خدايا، چگونه زيستن را به من بياموز چگونه مـُردن را خود خواهم آموخت.
***
يافتن آب به عشق است نه به سعي اما پس از سعي .
***
هرگز از كسي كه هميشه با من موافق بود، چيزي يادنگرفتم.
***
همه مي پندارند هركسي آن چنان فهميده مي شود كه هست؛ اما نه، آن چنان كه فهميده مي شود هست.
***
اگر پياده هم شده سفر كن ، در ماندن مي پوسي.
***
عاقلانه ازدواج كن تا عاشقانه زندگي كني .
***
اگر مثل گاو گنده باشي، ميدوشنت، اگر مثل خر قوي باشي ، بارت مي كنند، اگر مثل اسب دونده باشي ، سوارت مي شوند... فقط از فهميدن تو مي ترسند.
***
آن روز كه همه دنبال چشم زيبا هستند ، تو به دنبال نگاه زيبا باشد.
***
هر لحظه حرفي در ما زاده مي شود
هرلحظه دردي سر بر مي دارد
و هرلحظه نيازي از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش مي كند
اين ها برسينه مي ريزند و ره فراري نمي يابند
مگر اين قفس كوچك استخواني گنجايش اش چه اندازه است؟
***
به سه چيز تكيه نكن، غرور، دروغ و عشق. آدم با غرور مي تازد، با دروغ مي بازد و با عشق مي ميرد.
***
خداوندا من با همه ي كوچكيم يك چيز از تو بيشتر دارم و آن هم خدا است كه من دارم و تو نداري .
***
اگر تنهاترين تنها شوم باز خدا هست، او جانشين همه نداشتن هاست.
***
زنده بودن را به بيداري بگذرانيم كه سالها به اجبار خواهيم خفت.
***
در عجبم از مردمي كه خود زير شلاق ظلم و ستم زندگي مي كنند و بر حسيني مي گريند كه آزادانه زيست و آزادانه مرد.
***
انسان مجبور نيست حقايق را بگويد ولي مجبور است چيزي را كه مي گويد حقيقت داشته باشد.
***
انسان به اندازه اي كه به انسان بودن نزديك مي شود، احساس تنهايي بيشتري مي كند.
***
كلاس پنجم كه بودم پسر درشت هيكلي در ته كلاس ما مي نشست كه براي من مظهر تمام چيزهاي چندش آور بود، آن هم به سه دليل ؛ اول آنكه كچل بود، دوم اينكه سيگار مي كشيد و سوم كه از همه تهوع آور بود- اينكه در آن سن و سال ، زن داشت!... چند سالي گذشت، يك روز با همسرم از خيابان مي گذشتيم ، آن پسر قوي هيكل ته كلاس را ديدم در حاليكه خودم زن داشتم، سيگار مي كشيدم و كچل شده بودم.
***
... اي خداوند ! به علماي ما، مسووليت و به عوام ما، علم و به دينداران ما ، دين و به مومنان ما، روشنايي و به روشنفكران ما، ايمان و به متعصبين ما، فهم و به فهميدگان ما، تعصب و به زنان ما، شعور و به مردان ما، عقيده و به دانشجويان ما نيز، عقيده و به خفتگان ما، درد و به شاعران ما، شعور و به محققان ما، هدف و به مبلغان ما، حقيقت و به حسودان ما، شناخت و به خودبينان ما، انصاف و به فحاشان ما، ادب و به فرقه هاي ما، وحدت و به مردم ما، خودآگاهي و به همه ملت ما، همت تصميم و استعداد فداكاري و شايستگي نجات و عزت ببخش.
... خدايا به من زيستني عطا كن كه در لحظه مرگ بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم و مردني عطا كن كه بر بيهودگي اش، سوگوار نباشم ؛ براي اينكه هر كس آنچنـــــان مي ميرد كه زندگي مي كند. خدايا تو چگونه زيستن را به من بياموز، چگونه مردن را خود خواهم آموخت.
... خداوندا! آرامشي عطا فرما تا بپذيرم آنچه را كه نمي توانم تغيير دهم. شهامتي تا تغيير دهم آنچه را كه مي توانم و دانشي كه تفاوت اين دو را بدانم .
***
... الهي ! توفيقم ده كه بيش از طلب همدردي ، همدردي كنم. بيش از آن كه مرا بفهمند، ديگران را درك كنم. بيش از آنكه دوستم بدارند ، دوست بدارم، زيرا كه در عطا كردن است كه مي ستانيم و در بخشيدن است كه بخشيده مي شويم و در مردن است كه حيات ابدي مي يابيم .
***
بارالها، براي همسايه اي كه نان مرا ربود نان، براي دوستي كه قلب مرا شكست مهرباني ،براي آنكه روح مرا آزرد بخشايش و براي خويشتن خويش آگاهي و عشق ميطلبم.
***
مي خواستم زندگي كنم، راهم را بستند
ستايش كردم، گفتند خرافات است
عاشق شدم، گفتند دروغ است
گريستم ، گفتند بهانه است
خنديدم ، گفتند ديوانه است
دنيا را نگه داريد، مي خواهم پياده شوم!
***
با درود فراوان و آرزوي روزگاري خوش
و سرشار از سلامتي و موفقيت
محمدرضا نوري دلويي
مرداد 1389
هواي تازه 12
" خداوند بهشت را بر هر فحاش بد زبان بي شرمي كه باكي ندارد چه گويد و چه شنود، حرام كرده است . "حضرت محمد (ص)"
***
" يكي از بدترين بندگان خدا كسي است كه به سبب بدزباني و دشنام گويي اش ، هم نشيني با او ناخوشايند باشد". "حضرت محمد (ص)"(كافي،ج2 ،ص325)
***
" انسان بزرگوار ، هرگز دشنام ندهد ". "امام علي (ع)" (غررالحكم،9478)
***
" حربه ي فرومايگان ، زشتگويي است ". "امام باقر(ع)"(بحارالانوار، ج78، ص165)
***
"دشنام گويي و بدزباني و دريدگي از نفاق است." " امام صادق(ع)" (بحارالانوار، ج 79،ص 113)
***
" فردي كه دوست و همنشين امام صادق(ع) است به مادر غلام خود دشنام مي دهد و بــه او" مادرفلان " مي گويد. امام با تعجب بر پيشاني خود زده و مي فرمايد: "سبحان الله! به مادرش دشنام مي دهي ؟ به مادرش نسبت كار ناروا مي دهي ؟! من خيال مي كردم تو مردي با تقوي و پرهيزكاري . معلومم شد در تو، ورع و تقوايي وجود ندارد". مرد گفت: " اي پسر پيامبر خدا، اين غلام اصالتا" سندي است ...و مادر او يك زن مسلمان نبوده كه من به او تهمت ناروا زده باشم".
امام فرمودند " " مادرش كافر بوده كه بوده. هر قومي سنتي و قانوني در امر ازدواج دارند. وقتي براساس همان سنت و قانون رفتار كنند، عملشان زنا نيست". امام بعد از اين سخن، دوستي خود را با اين فرد قطع كرد".
(كافي ج2، ص224، به نقل از استاد مطهري، داستان راستان ، ج1، 158-160)
***
بخش هايي از وصاياي مولا علي (ع) در آخرين لحظه هاي زندگي به فرزندان ،با اين اميد كه آموزه هايش را زندگي كنيم :
" شما را سفارش مي كنم به ترسيدن از خدا
و اين كه دنيا را مخواهيد هر چند دنيا پي شما آيد، و دريغ مخوريد برچيزي كه از آن به دستتان نيايد،
و حق را بگوييد ، و براي پاداش ] آن جهان [ كار كنيد،
و با ستمكار در پيكار باشيد و ستمديده را يار ،
و شما و همه فرزندانم و كسانم وآن را كه نامه من بدو رسد سفارش مي كنم به :
ترس از خدا و آراستن كارها و آشتي با يكديگر ، كه من ازجد شما شنيدم كه مي گفت :" آشتي ميان مردم بهتر است از نماز و روزه ساليان".
خدا را، خدا را، درباره يتيمان . آنان را، گاه گرسنه و گاه سير مداريد و نزد خود ضايعشان مگذاريد.
خدا را، خدا را، درباره همسايگان. همسايگان را بپاييد كه سفارش شده پيامبر شمايند. پيوسته درباره آنان سفارش مي فرمود چندان كه گمان برديم براي آنان ارثي معيـّن خواهد نمود.
خدا را، خدا را ، درباره قرآن ؛ مبادا ديگري برشما پيشي گيرد در رفتار به حكم آن.
خدا را، خدا را ، درباره نماز كه ستون دين شماست.
خدا را، خدا را ، در حق خانه پروردگارتان! آن را خالي مگذاريد چندان كه در اين جهان ماندگاريد كه اگـــــــــر (حرمت)آن نگاه نداريد به عذاب خدا گرفتاريد.
خدا را، خدا را ، درباره جهاد در راه خدا با مال هايتان و با جانهايتان و با زبانتان ؛
برشما باد به يكديگر پيوستن و به هم بخشيدن . مبادا از هم روي بگردانيد و پيوند هم را بگسلانيد.
امر به معروف و نهي از منكر را وامگذاريد تا بدترين شما حكمراني شما را بر دست گيرند؛ آن گاه دعا كنيد و از شما نپذيرند.
پسران عبدالمطلب! نبينم در خون مسلمانان فرو رفته ايد و دستها را بدان آلوده كنيد و بگوييد امير مؤمنان را كشته اند، بدانيد جز كشنده من نبايد كسي به خون من كشته شود.
بنگريد! اگر من از اين ضربت او مردُم، او را تنها يك ضربت بزنيد و دست و پا و ديگر اندام او را مبريد كه من از رسول خدا (ص) شنيدم مي فرمود: بپرهيزيد از بريدن اندام مرده هرچند سگ ديوانه باشد."
وچون مولا علي (ع) از دنيا رفت امام حسن (ع) بر منبر رفت و درباره او فرمود:
" مردم! مردي از ميان شما رفت كه از پيشينيان و پسينيان ، كسي به رتبه او نخواهد رسيد. رسول الله پرچم را به او مي داد و چون به رزمگاهش مي فرستاد او جز با پيروزي باز نمي گشت... ".
***
" ببخشيد ، تا بخشيده شويد".
***
در انتها ؛ شما را به ميهماني حافظ مي برم:
ما ز ياران چشم ياري داشتيم
خودغلط بود آن چه ما پنداشتيم
تادرختِ دوستي بُركي دهد
حاليا رفتيم و تخمي كاشتيم
گفت و گو آئين درويشي نبود
ورنه با تو ماجراها داشتيم
شيوة چشمت فريب جنگ داشت
ماغلط كرديم و صلح انگاشتيم
گلبن حـُسنت نه خود شد دلفروز
ما دم همـّت بروبگماشتيم
نكته ها رفت و شكايت كس نكرد
جانب حرمت فرونگذاشتيم
گفت خود دادي به ما دل حافظا
ما محصّل بركسي نگماشتيم
+ نوشته شده در ساعت توسط اسلامي
|